زیرباران باید رفت

اندیشه ام....تهی میشود...پر از حباب هیچ...

ومن مسافراین قایق هزارها سال است سرود دریانوردان کهن را به گوش فصول میخوانم

وبه افق های دور مینگرم وپیش میرانم

حماقت درون کدامین کنج غریب درون می زید...؟

غریب نه...

مرموز نه...

حماقت نه غریب است

نه مرموز

ساده است

ساده و بی عقل و پر از هیچ...

همه جاهست

این بیرون ریخته

به احمقانه ترین شکل ممکن

و حتی صحبت کردن در موردش هم به تو حس هیچ میدهد...

بیهوده است سخن گفتن

بیش ازاین لب فرو باید بست...

نهایت بدبختی انسان

اینکه ساده زندگی کنی و خوشبخت...

به احمقانه ترین شکل ممکن خوشبخت باشی و احمق...

و نه هیچ اندوهی

ونه دردی

وجودت را فراگیرد...

و نه دیگر چیزی را بیندیشی و انگاه که اندیشه ات،مغزت،فکرت فاسد شد

و از سادگی ارام ارام به مرگ تدریجی و پوسیده شدنی گرایید...

تو هیچ میشوی و بی محتوا...دل و روده ی وجودت رامیریزند بیرون...و تفکرت را از حلقوم حماقتت....

و این مرز برای من است...ونه برای دیگران...

کاش میشداین سطرهارا اینگونه ننوشت

ردیف بر ردیف...پشت سرهم...مرتب و سفید...

کاش همه کلمات باهم قاطی میشد...کاش تودرتو به هم پاشیده مینوشت...

هرجا هرکجاکه میخواستی مینوشتی.....مورب...عمود...کج....تو درتو...قاطی پاطی...به هم ریخته و درون هم...

گنگ نوشت:

سنگین مینوشت...

سنگین میخواند

وسنگین پیدا میکرد...

وحتی سنگین هم عاشق میشد

+ نوشته شده در شنبه هشتم خرداد 1389ساعت 14:28 توسط sorour |

میخواهم بنویسم اما...مجالی برای سخن گفتن نیست...

هنوز در ابتدای این سفرم

و ناامید از خود

از تعلقات اسیری که به پایم بسته است

و اسارت چنگال های باز خیانت که مرا سخت به زنجیربسته

در این زندان...

بازاست

اما

بال پروازم نیست

اندیشه ام...

کجا می رود؟...

به قول یکی از دوستان

منی که اینجا می زید

چیزی دیگراست...

هنوز در سفرم

خیال میکنم

در اب های جهان قایقی است

ومن

مسافر این قایق

هزارهاسال است

سرور زنده ی دریاانوردان کهن را

به گوش روزنه های فصول میخوانم

وپیش میرانم...

میدانم

صبور باید بود

و عقل همان چیزی که تو را دربرگرفته و پیش میراند...

هنوز مانده است...

بیهوده دگر سخن نباید گفت...

+ نوشته شده در دوشنبه بیستم اردیبهشت 1389ساعت 23:39 توسط sorour |

...

hay...
here Iam...
at dark of this night...
in lilac field...walking through the moon light...

do you hear the rain?

skid your pettitoes...

it's raining,here I am walking through the belvedere field...
what if you were here an I made my self yield...

hay...
here Iam...

do you hear the rain?

...

+ نوشته شده در جمعه دهم اردیبهشت 1389ساعت 17:24 توسط sorour |

helloooooooooooo... dam....

به کوری چشم حسودان خیلی هم شاده....

...o shed

+ نوشته شده در جمعه دهم اردیبهشت 1389ساعت 15:2 توسط sorour |

می روی و گریه می اید مرا...

ساعتی بنشین که باران بگذرد...

چند روز...

چند شب اینجا باران امد...

چند شب بارانی و مرطوب و مهتابی...

چند شب تاریک پر از صدای باران...

و بوی باران...

و درخت های کوچه در شب...

و کوچه های گیج از عطر اقاقی ها...

یاس های خیس که عطرشان همه جارا پر کرده بود...

قرار بود تا دیروز کاشان باشم....۴روز کنارش باشم...

حتی یک روز هم اشک به چشمم می اورد

...

اما نرفتم...

نشد...

اول اردیبهشت...

کیانا میکادو خریده بود...

و خرما...

منزجر شدم...

انگار که او مرده است...

نقاشی جوانی اش را دیدم...

کتاب را بستم...

+ نوشته شده در یکشنبه پنجم اردیبهشت 1389ساعت 17:14 توسط sorour |

no comment....دوباره تنها شدم...

ّّّّ

می روی و گریه می اید مرا...

ساعتی بنشین که باران بگذرد...

چند روز...

چند شب اینجا باران امد...

چند شب بارانی و مرطوب و مهتابی...

چند شب تاریک پر از صدای باران...

و بوی باران...

و درخت های کوچه در شب...

و کوچه های گیج از عطر اقاقی ها...

یاس های خیس که عطرشان همه جارا پر کرده بود...

قرار بود تا دیروز کاشان باشم....۴روز کنارش باشم...

حتی یک روز هم اشک به چشمم می اورد

...

اما نرفتم...

نشد...

اول اردیبهشت...

کیانا میکادو خریده بود...

و خرما...

منزجر شدم...

انگار که او مرده است...

نقاشی جوانی اش را دیدم...

کتاب را بستم...

مبر ز موي سپیدمم گمان به عمر دراز

جوان ز حادثه اي پير مي شود گاهي ...

+ نوشته شده در یکشنبه پنجم اردیبهشت 1389ساعت 17:14 توسط sorour |

كتابي در دست دارم....رويش نوشته هنوز در سفرم ونقشي از درختهاي روستاي اطراف كاشان شايد نقش بسته...

ادم را ياد ان عكس سهراب مي اندازد كه كنار درختي لب جويي نشسته .....استكان چاي در دست و به ان نگاه ميكند...مثل همان نگاه هاي هميشگي اش....انگار ميخواهد از درون اين ليوان چاي هم ....انگار با چشمانش با او حرف ميزند...مثل هميشه كه به درختها نگاه ميكند...به سار نگاه ميكند...به جوي نگاه ميكند...به اسمان نگاه ميكند وناگهان ميگويد زندگي يعني يك سار پريد...

درحياط مدرسه گام بر ميداشتم ..به سوي اينجا....گوشه اي ازين مكاه اداري كه نامش مدرسه است وگوشه ي اين اتق كه روي اين صندلي بنشينم و بنويسم....تنها ...و دور از هياهو....دور از ديگران...

وجلوتر كه مي امدم يك سار را ديدم...حياط مدرسه ما پر از سار است...همان سارهايي كه مي پرند و زندگي ميشود پريدن انها...

مثل سهراب مينويسم انگار...مثل طرز نوشتنش....مثل اين دستنوشته هايي كه چاپ نشده مانده بودند...

و وقتي كه به نگاهش نگاه ميكنم...همان نگاهي كه بردرخت تكيه داده وبه اسمان نگاه ميكند...وكتش را با دست بريك دوش انداختهو كسي دراين زمان ازو عكس گرفت...

ونقاشي نقش صورتش بر كاغذ.با قلم سياه كه خطوط مورب ومنحني روي سرش وچشمهايش...ونگاه نافذش كه وقتي به ان نگاه ميكنم كتاب را ميبندم....وگريه ام ميگيرد...

انگار حسي درون ته قلبم ميلرزد...چيزي اشنا وغريب...مثل گريه...مثل اندوه...

واندوه... آه انوه....

هماني كه مدتهاست به دنبال نابش هستم تا جرعه جرعه چون شراب در گلو ريزم...

بادهاي در دست...

يك دست جام باده و يك دست زلف يار ...

رقصي چنين ميانه ي ميدانم آرزوست...

امروز قرار بود كاشان باشم....ميان هواي نسيم و آرامي كه به صورتم ميخورد....وميان مسجدي...كه درونش مردي مقدس خفته است...

قرار بود ميان صحن باشم......ويكي از ان گوشه هاي حرم بر سر سنگي سپيد و بدون هيچ سردر و آرامگاهي...چون ديگران...ونه چون يكي چون خيام وباباطاهرو...

بلكه چون يك شاعر گمنام....ميان بوي گلستانه

وبوي علف

و...

بي خيال بابا....

برسنگ سپيد حك شده بود

به سراغ من اگر مي اييد

نرم وآهسته بياييد

مبادا كه ترك بردارد

چيني نازك تنهايي من....

و حالا اينجا هستم واينگونه ام ...

بر صندلي چوبي پلاستيكي مدرسه نشسته ام....و مينويسم...

من كاشي ام...اما در قم متولد شده ام.شناسنامه ام درست نيست.مادرم ميداند كه من چهاردهم مهر(6اكتبر)به دنيا آمده ام.درست سر ساعت 12...

كتاب را ورق ميزنم...وميگذرم ازاين صفحه اي كه زير نوشته هايش با خط خود سهراب ....با ان نون هاي كشيده اش....ي هاي بي پروا وپرنده اش....خط هايي كه زير بعضي كلمات نشسته است.....

صفحه اي كه زير نوشته هايش سهراب نشسته .....با سيبي در دست...زير چانه ااش ميان دستهاي استخواني اش....انگار لب به دندان ميگزد.... و نگاه ميگند...

نميدانم به كجا...

ميگذرم ...ونقش نوجواني هايش را ميبينم در حال نقش زدن....وميگذرم....

عكي سايه روشن....درون اتاقش.....و....و....

و....و....و....و..و...

و اينهارا كه خودم ميدانم...پس چه مينويسم...

دندانم هم درد ميكند...و فكر ميكنم كه زندگي يعني همان سار پريد...

همان سرو سينه سياه درون مدرسه كه تند تند وكوچك مي دويد...

مثل كودكي هايم...

.....

....

...

....

...

....

...

....

وباز نگاهش مي آيد جلو چشمانم....

وباز دلم ميلرزد...

ويك چيزي ميكشدش پايين...

وباز گريه ام ميگيرد...

مثل كودكي هايم....

مثل كودكي هايم كه زار ميزدم....

....

...

+ نوشته شده در چهارشنبه یکم اردیبهشت 1389ساعت 12:22 توسط sorour |

Night of Pleasant Loneliness

شب تنهایی خوب

Listen, the world's farthest bird is singing.

گوش کن دورترین مرغ جهان می خواند.

The Night is fluid, whole, and open.

شب سلیس است ،و یکدست، و باز.

Geraniums

شمعدانی ها

And the loudest branch of the season, hear the moon.

وصدادارترین شاخه ی فصل، ماه را می شنوند.

Stairs in front of the building,

پلکان جلو ساختمان.

Door with lantern in hand,

در فانوس به دست

And the lavish breeze,

و در اسراف نسیم.

Listen, the road is calling your steps from afar.

گوش کن ، جاده صدا می زند از دور قدم های ترا.

Your eye is not the darkness's ornament.

چشم تو زینت تاریکی نیست.

Shake your eyelids, put on your shoes and come.

پلکها را بتکان ، کفش به پا کن ،و بیا.

Come until the moon's feather alerts you

و بیا تا جایی ، که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد.

And Time sits with you on a lump of earth

وزمان روی کلوخی بنشیند با تو

And the psalms of night, absorbs your body

Like a piece of music.

و مزامیر شب اندام ترا ، مثل یک قطعه ی آواز به خود جذب کند

There is a pious man there who will tell you:

پارسایی است در آنجا که ترا خواهد گفت:

The best thing is to come upon a look that is still moist with love's advent.

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق تر است.

Sohrab Sepehri

+ نوشته شده در دوشنبه شانزدهم فروردین 1389ساعت 20:13 توسط sorour |

به بهانه مقاله اي چاپ نشده از دکتر اميرحسين آريان پور درباره سهراب سپهري

زماني يک نشريه دانشجويي که در خارج ايران انتشار مي يافت، در ضمن سرگذشت سهراب سپهري، شاعر و نقاش فقيد، او را شاگرد من شمرده و متعرض شده بود که چرا من و او با وجود ارتباط نزديک، هماهنگي فکري نداشته ايم.
درست است، من و او ارتباط نزديک داشتيم. ولي بايد توضيح دهم که ارتباط ما اولاً ارتباط شاگرد و معلمي نبود. ثانياً کار من در جريان معلمي، تحميل انديشه بر دانشجو نبود. ثالثاً تغيير بينش اصيل او مانند تغيير هر بينش اصيل، مستلزم تغيير وضع زندگي اجتماعي بود و صرفاً با تعليم يا تبليغ ميسر نبود.

من و او به عنوان دو خاله زاده، از کودکي با يکديگر دم ساز بوديم. گوشه گيري و خودجويي او با روحيه من نمي ساخت. با اين وصف زندگي عارفانه او را نه تنها با احترام مي نگريستم، بلکه با توجه به مقتضيات زندگاني او، قابل دفاع مي دانستم.
انساني مهربان بود. ولي معصومانه با ديگران نمي جوشيد. در کودکي، دور از همسالان خود، معمولاً به جاي بازي کردن، به ساختن يا کشيدن چيزي مي پرداخت. در مراحل بعد، هرگاه مي توانست، از همگان حتي نزديکان خود کناره مي گرفت و در خلوت، يا مي خواند يا مي انديشيد، يا شعر مي گفت و نقاشي مي کرد. به طبيعت عشق مي ورزيد و در هر مجالي، در دامان شورانگيز آن، آرامش مي جست. نه مدرسه براي او جاذبه اي داشت، نه شغل و زناشويي. به عنوان يک نوجوان ژرف نگر، با بي اعتنايي و حتي کمي بيزاري به دانشگاه رفت و به سهولت دانشکده هنرهاي زيبا را گذرانيد. سپس به کار معلمي پرداخت. اما ديري نپاييد که «از قيل و قال مدرسه» دلش گرفت و يکسره از آن کار دست کشيد و چنان گوشه گير شد که حتي به انديشه زناشويي نيفتاد.
در سراسر عمر کوتاه خود، هيچ گاه زندگي و مخصوصاً هنر خود را مايه سود شخصي نمي خواست و آنچه را ناخواسته از هنرآفريني به دست مي آورد، بي دريغ و بي پروا براي گذراندن معاش به مصرف مي رسانيد. در بند رفاه و تجمل نبود و به کمترين بسنده مي کرد. قلباً مردم دوست بود و به هنگام فراغت، با مردم ساده مخصوصاً روستانشينان دورمانده همنشين مي شد. اما از خداوندان زور و زر رو مي گردانيد. درس خوانده هاي روشنفکرنما را واعظان غيرمتعظ يا جاه طلبان پرمدعا مي شمرد و خوش نداشت. نمي گفت ولي به تلويح مي رسانيد که اينان با آنکه مي بايست به اقتضاي روشنفکري ادعايي خود، بيدار و وارسته باشند و در بيداري و وارستگي ديگران بکوشند، اکثراً نه چنان بودند و نه چنين مي کردند. با احتياط به جامعه مي نگريست و از گيرودارهاي سياسي مي گريخت. مبارزه اجتماعي را لازم مي دانست، ولي مبارزه اجتماعي او مبارزه اي منفي بود؛ بي اعتنايي به امتيازات اجتماعي، تنفر از ارزش هاي اشرافي و خوارداشت دنياي سياست بازان.
زندگي سهراب فقيد، بي دشواري، قابل توجيه است.

در شهر عظمت باخته کاشان ملقب به «دارالمومنين» از خانواده اي مغرور ولي رو به زوال برخاست. خانواده او شاخه اي از خاندان فرهنگ پرور و متنفذ سپهر بود. در نيمه دوم قاجار، شاخه هاي متعددي از خاندان سپهر به تهران کوچيده بودند و شاخه هاي کاشان نشين آن مخصوصاً در دوره سلطنت رضا پهلوي، از نفوذ ديرينه، جز بهره اي اندک نداشتند. از اين رو مردان خانواده سهراب از سر دلزدگي، حتي المقدور از فعاليت هاي عمومي دوري مي گرفتند و به فعاليت هاي هنري و ادبي اشتغال مي ورزيدند. نه تنها مردان، بلکه زنان خانواده، منجمله مادر و خواهران سهراب عموماً در نقاشي و هنرهاي تزييني دست داشتند و موسيقي و شاعري مي دانستند. شهر گرمسيري و کم آب کاشان که تا اواسط دوره قاجار از لحاظ آباداني و صنعتگري و ادب و فلسفه و الهيات، در شمار شهرهاي سرآمد ايران بود، از آن پس بر اثر سرازير شدن کالاهاي ماشيني اروپايي و تعطيل بخش بزرگي از صنايع محلي، از رونق افتاد. در نتيجه، بسياري از اشراف آن براي دستيابي بر رفاه بيشتر، به تهران کوچيدند، و کثيري از زحمتکشان پرکار و مبتکر کاشاني در جست وجوي کار و نان و نيز به اميد رهايي از مظالم دولتيان و اشراف، ناحيه کاشان و احياناً کشور ايران را بدرود گفتند. بي گمان اين مهاجرت ها که محصول انحطاط اقتصادي کاشان بودند، به نوبه خود، شهر و روستاهاي آن را به انحطاط عمومي سوق دادند. از اين گذشته طغيان نايبيان، مخصوصاً سقوط آنان در اواخر سلطنت احمد قاجار، بر پريشاني کاشان دامن زد. نايبيان که در زمان نادر افشار، از لرستان به کاشان تبعيد شده و در اواسط دوره سلطنت ناصرالدين قاجار، در برابر ستمگري دربار، سر به عصيان برداشته و در حاشيه غربي و جنوبي دشت کوير نفوذ يافته بودند، با خدعه صدراعظم وطن فروش، وثوق الدوله و حاميان انگليسي او درهم شکستند و متعاقب آن، شهر و روستاهاي کاشان مورد کشتار و چپاول نيروهاي دولتي و اشراف محلي قرار گرفتند و بيش از پيش ويران و پريشان شدند. بديهي است که جريان انحطاط اجتماع کاشان در روحيه کاشانيان و از آن جمله در روحيه خانواده سپهر تاثير عميق نهاد و افراد آن را به ناخرسندي و زدگي و نوميدي کشانيد.
هرج و مرج عمومي ايران و سلطه امپرياليسم اروپايي که پس از جنگ بين المللي اول در امپرياليسم انگليس خلاصه شده بود و نيز استوار شدن سلطنت دودمان پهلوي و گرگتازي امپرياليسم امريکايي، آخرين اخگرهاي خوش بيني و اميدواري مردم ايران را فرونشانيدند و مسلم است که اين مصيبت هاي عمومي مردم ايران، مصيبت کاشانيان را ژرف تر و گسترده تر گردانيدند. تبديل سلطنت سست بنياد قاجار به سلطنت به ظاهر نيرومند پهلوي، ضربه اي خردکننده بر اين مردم وارد ساخت - مردمي که پيش از آن به زوال دولت جابر، مختصر اميدي داشتند و کثيري از آنان مدت 50 سال، همنوا با ياغيان نايبي، نغمه ضدسلطنت سر داده بودند؛«گويند که شاه مي خواهيم/گوييم که ما نمي خواهيم/گويند رژيم ما شاهي است/گوييم همان نمي خواهيم/گويند که شه، نگهبان است/گوييم که سگ نمي خواهيم/گويند که خلق، تن، شر، سر/گوييم که سر نمي خواهيم/داريم سر، خويش سر داريم/تاج بر سر نمي خواهيم/شه را شر نه سر دانيم/خيريم و شر نمي خواهيم/ما حکم شهان نمي خوانيم/قانون شهان نمي خواهيم/وقت است که رسم نو آريم/آيين کهن نمي خواهيم/درويش حسين را راهبر/جز شيرخدا نمي خواهيم»

سهراب در کودکي چندان بزرگ بود که تيغ بران ديکتاتوري پهلوي را مستقيماً روي گردن خانواده خود احساس کند؛ در دوره رضا پهلوي، عبدالحسين ملک المورخين سپهر پدربزرگ آزادي طلب او نه تنها همواره زير فشار پليس قرار داشت، بلکه سرانجام بر اثر ضرب و شتم پليس عليل و هلاک شد. فرزند مبارز ملک المورخين، محب علي دبير سپهري بارها زنداني و آواره شد. برادر ملک المورخين، مورخ السلطنه سپهر بر سر توطئه ضدسلطنت جهانسوز، به همراه خويشاوند خود ذکاءالدوله غفاري به زندان افتاد و بر اثر آن از پا درآمد...
در چنين اوضاعي از سهراب سپهري چه انتظار؟ فرزند حساس يک خانواده هنرمند تلخکام گوشه گير از شهري درهم شکسته و ويران شده در کشوري ديکتاتور زده و نيمه مستعمره چه مي توانست باشد، جز هنرمندي منفرد و کناره گير، خسته و حتي نوميد از جامعه و جوياي پناهگاهي به دور از آشوب زمانه براي آفريدن هنري صفاجو و آرامش بخش؟ بيش از سي سال پيش روزي سهراب جوان و چند تن از ياران هنرورش با من درباره زندگي گفت وگو مي کردند. به اينجا رسيديم که زندگي راهي است ميان گذشته و آينده؛ هر نسلي در اين راه روان مي شود و پس از پيمودن کهنه راه گذشتگان به سود خود و آيندگان، نوراهي بر آن مي افزايد و البته در اين کار به مقاومت و ممانعت برمي خورد و ناگزير از مبارزه، مي شود. هفته بعد سهراب براي نمايش اين مفهوم تصوير زيبايي با رنگ روغني کشيد و به من هديه کرد. اين تصوير که کسان بسيار آن را در خانه من ديده و درباره آن سخن ها گفته اند، چنين است؛ پهنه اي سبزه زير آسماني نيمه آفتابي، چند درخت، يک کوره راه گلي ناراست که از کنار درختان تا دامنه تپه اي نزديک پيش مي رود. همين. نه راهي دراز نه افقي دور، نه پرنده اي، نه اسبي، نه ارابه اي و بالاتر از اينها نه انساني و البته نه جامعه اي!

****************

توضیح اینکه مقاله فوق از روزنامه شرق یکشنبه 7 / 5 / 86 ویژه نامه بزرگداشت مرحوم دکتر امیر حسین آریان پور کاشانی نقل شد. دکتر امیر حسین آریان پور نوه نايب حسين خان کاشي بود که مدت ها عليه دولت وقت در مناطق مرکزي جنگيد. او در سال ۱۳۰۳ متولد شد و تحصیلات ابتدایی و دوره هاي دانشگاهي علوم اجتماعي، سياسي، فلسفه، علوم تربيتي، ادبيات فارسي و ادبيات انگليسي را در ايران تحصيل کرد و براي ادامه تحصيل دوره دکتراي رشته علوم اجتماعي به دانشگاه امريکايي بيروت و سپس به دانشگاه پرينستون ايالات متحده امريکا رفت، ليسانس علوم اجتماعي را در سال 1323 از دانشگاه بيروت گرفت. ليسانس فلسفه و علوم تربيتي (1326-1323) از دانشگاه تهران، ليسانس علوم سياسي (1327-1324) از دانشگاه تهران و تخصص در ادبيات انگليسي در شعبه خارجي دانشگاه کمبريج (1328-1327)، دکتراي علوم سياسي- اجتماعي (1331-1330) از دانشگاه پرينستون، دکتراي ادبيات فارسي از دانشگاه تهران (1335-1333) و دکتراي فلسفه و علوم تربيتي از دانشگاه تهران (1339-1336). او نوشته هاي زیادی در جامعه شناسي، مردم شناسي، روانشناسي، فلسفه و سياست و... داشت. وي در روز دوشنبه هشتم مردادماه 1380 چشم از جهان فرو بست.

- جهت کسب اطلاعات بیشتر درخصوص دکتر امیرحسین آریان پور اینجا را بخوانید.
- مطلب فوق توسط آقای حسین نجفی و در وبلاگ خویشان منتشر شده است.

دوستی ازمن خواسته بود به یه چیزی توهین نکنم وخب چون من براش احترام زیادی قائلم ودوست عزیزی در خاطرم خواهدبود به قولم وفادارم

اماممکنه در طی این متن همچین توهینی صورت گرفته باشه ؛س با تمام احترامی که براش قائلم ازش معذرت میخوام

اگرهم توهین تلقی شد بنه بی تقصیر میباشم

با ارزوی شادکامی و کامرانی برای همه...

همه میگویند سال جدید...

و خوشحالی میکنند...

اما دریغا که عمر در گذر است و انگار از گذر تند عمر خوشیم...

این عمر همینگونه میگذرد ...

+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم فروردین 1389ساعت 10:34 توسط sorour |

بارون...حافظ...صدای رگبار...گریه...

در این شب بارانی سرد....

کنار پنجره ی بزرگ نشسته ام....

سرما میزند به تن منو پرده باد میخورد...

صدای رگبار ابر...

صدای هوای تازه...

صدای نم نم سنگین باران...

صدای شر شر آب.....

هوا سرد است و شب سیاه...

و من به افق های دور مینگرم...به آن سوی آسمان...به ابر های سپید کبود....

و کبودی آسمانیکه از میان ابرهای سنگین پیداست....

بارون...حافظ....صدای رگبارابر...

در این شب بارانی سرد...

+ نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم اسفند 1388ساعت 2:56 توسط sorour |

زیرباران باید رفت

اندیشه ام....تهی میشود...پر از حباب هیچ...

میخواهم بنویسم اما...مجالی برای سخن گفتن نیست...

...

helloooooooooooo... dam....

no comment....دوباره تنها شدم...

نوشته های پیشین

پیوندها